«مهران مديري» با كارگرداني دو فيلم به سينما مي‌آيد

"علی کریمی " با وساطت رئیس جمهوری بخشیده شد و می تواند در تیم ملی بازی کند٬همین گزاره خبری شکست جدایی سیاست از فوتبال را نشان می دهد.فیفا بر آن است این دو عرصه را تا آنجایی که می تواند با اهرامهایی که در اختیار دارد در کشورها جدا نگاه دارد ولی همیشه این مناسبات واقعی در یک کشورند که سر نوشت پدیده فراگیری مثل فوتبال را تعیین می کنند. وقتی اخراج کریمی نه به دلایل فنی بلکه به دلیل محدودیت آزادی بیان صورت می گیرد بخشش او هم باید در جهت افزایش محبوبیت سیاسی صورت بگیرد.

وقتی رئیس جمهوری بعنوان یک مقام سیاسی مجاز است توصیه های فنی به تیم ملی ارائه دهد چرا یک بازیکن در حد کریمی نباید بتواند در شیوه اداره فدارسیون فوتبال ابراز نظر کند که نهاد عمومی است و همه شهروندان حتی اگر تخصصی در باره آن نداشته باشند حق بیان انتقادهایشان را در مورد آن را دارند. اصولا این بخشش بیش از آن اخراج حق آزادی بیان را حد می زند و به آن مشروعیت می بخشد.در واژه بخشش واقعیتی نهفته است که باید در باره آن سخن گفت.کسی را می توان بخشید که جرمی مرتکب شده است.درحالی که هیچ قانون و حتی عرفی انتقاد از فدراسیون را جرم تعریف نکرده است واگربا این پدیده چالش لازم صورت نگیرد در میان مدت حذف ورزشکاران به دلیل ابراز عقیده شان آنهم در شیوه مدیریت تبدیل به یک عرف خطرناک می شود و اگر ورزشکاران این نکته را بپذیرند مدیریت ر وز به روز آسیب پذیرتر می شود.

سیاست بشدت فوتبال را در چنبره خود گرفته است.در پدیده ای که شهرت و ثروت نهفته است هیچ تدبیری نمی تواند آن را در چارچوب مقرارت صرفا فنی نگاه دارد.در بیرون مرزها مداخله سیاست و قدرت بسیار ظرف و پیچیده انجام می شود ولی در اینجا کاملا آشکار و بی پرده این اقدام صورت می گیرد.تنها پادزهر این وضعیت نقد فعال است.نقدی که همه جانبه است و نقاط اتصال و گسست ورزش و سیاست را به روشنی ترسیم می کند. اتفاقی که برای کریمی افتاد می تواند این نقد را خاموش سازد.درخاموشی نقد فنی نقدهای سیاسی که نمی خواهند این عرصه را تنها به رقیب بسپارند وارد صحنه می شود و سرنوشت این رشته ورزشی را به ابهام و شکست می کشاند.